Het was een bijzonder geslaagd Inspiratie Café, waarin ontmoeting, ontspanning en herkenning mooi samenkwamen. De persoonlijke verhalen van Petra Mast zorgden voor veel openheid en herkenning bij de aanwezigen. De lachworkshop van Pieteke bracht vervolgens luchtigheid, plezier en veel spontane lachmomenten.
Column Petra Mast – 18 april 2026
Sommige middagen dragen iets in zich wat je niet kunt plannen.
Iets wat ontstaat zodra mensen samenkomen met een open hart.
Zo’n middag beleefde ik vandaag in Grand Café Utopie, waar het Mantelkring inspiratie café plaatsvond. Samen met Pieteko de Koning stapte ik rond het middaguur de warme, uitnodigende ruimte binnen. Buiten een gewone zaterdag, binnen iets wat al snel veel meer werd.
We werden hartelijk ontvangen door Melvin Kalkman, een van de drijvende krachten achter LWPC. De zaal vulde zich langzaam met mensen. Mantelzorgers, partners en deelnemers van Open Je Hart. Aan kleine tafeltjes, met koffie en thee, liefdevol geserveerd door vrijwilligers van de Mantelkring, ontstond meteen een gevoel van verbinding.
Ik mocht de middag openen.
Een zaal vol aandachtige blikken keek mij aan toen ik begon te vertellen over zelfzorg en zelfliefde. Over hoe belangrijk het is om jezelf niet te vergeten, juist als je zoveel geeft als mantelzorger.
De 75 kaarten met tips gingen van hand tot hand.
Er werd geschreven, gedeeld en geknikt.
Ik zag herkenning en soms ook opluchting.
Vragen kwamen zacht, maar raak.
En in die vragen hoorde ik precies waar mijn boek over gaat:
Je hoeft het niet alleen te doen en er is altijd hulp of een luisterend oor.
Daarna gaf ik het stokje door aan Pieteko.
En wat er toen gebeurde was magie.
Want lachen, echt samen lachen, opent iets wat woorden soms niet kunnen.
In het begin zag ik nog wat voorzichtige blikken.
Wat gaan we doen?
Maar al snel nam zij iedereen mee, stap voor stap en adem voor adem.
En ineens gebeurde het.
De eerste lach.
De tweede.
En daarna een golf.
Ik voelde het zelf ook. Tranen over mijn wangen, maar van puur geluk.
Zoveel lichtheid in één ruimte.
En toen zag ik hen. Een man, zichtbaar zoekend door zijn dementie.
En naast hem zijn vrouw. Samen lachten ze.
Echt, oprecht den vrij. Ze keek mij aan en zei zacht:
“Dit gaan we echt elke dag doen.”
En op dat moment raakte dat mijn hart.
De middag eindigde met muziek van twee violisten van het Residentie Orkest.
Alsof alles samenkwam: stilte, klank en gevoel.
Ik mocht mijn boek Mantelzorg met liefde en lef signeren.
Voor iedereen schreef ik een persoonlijk woord.
Een klein gebaar, maar met grote betekenis.
De mensen gingen naar huis met een persoonlijk bedank kaartje van mij en een prachtig zakje vol geluk en zo voelde het voor mij, iets lichter dan ze gekomen waren.
Wat ik vooral zag vandaag?
Mensen die elkaar vonden.
Die elkaar aankeken den die samen lachten.
En misschien is dat wel waar het leven om draait. Verbinding, vertrouwen en af en toe gewoon even alles loslaten en lachen.
Je hoeft het niet alleen te doen.